شاید کمتر کسی تصور می کرد که مهندس میرحسین موسوی، نخست وزیر دوران امام راحل(ره) و زمان هشت سال دفاع مقدس و کسی که بیست سال پس از دوران نخست وزیری اش سکوت کرده بود، به ناگاه یکه تاز میدان مبارزه با نظام جمهوری اسلامی گردد و تمامی دشمنان اسلام و ایران اعم از دنیای استکبار و آمریکا و انگلیس و سلطنت طلب ها و کمونیست ها و منافقین دل به او ببندند تا از درون نظام برای دشمنی با نظام به بهترین ابزار دست پیدا کنند.
سرنوشت موسوی، سرنوشتی تلخ و دردآور است، واپسین روزهای مانده به 22 خرداد و پس از آن، نشان داد که هجم سنگین رقابت ها و برنامه ریزی های حساب شده اطرافیان او و رسانه های دشمن، تعادل را از موسوی گرفته و او را تبدیل به عروسکی گردانیده که ناخودآگاه صحنه گردان برنامه ها و نقشه های پشت پرده ی سناریونویس هایی است که با مهارت در صدد پیاده کردن اهداف شوم خویش بودند.
و اما اقدامات موسوی پس از انتخابات، از آن دسته اقداماتی نیست که به یک ظرف زمانی خاص اختصاص پیدا کند و تاثیرات آن نیز در زمانی کوتاه خود را نشان دهد و سپس از اذهان پاک گردد. موسوی گناهی بزرگ مرتکب شد که هیچ گاه از سوی ملت ایران قابل بخشش نخواهد بود و حتی دوم خردادی ها نیز اگر می خواستند آینده ای برای خود ترسیم کنند و امیدی به فعالیت های سیاسی داشته باشند نیز باید او را گناهکاری بزرگ بپندارند که با حرکت رادیکالی اش تیر خلاص را به این جریان وارد کرد. هر چند که خیلی از این اصلاح طلبان نیز هم پشت پرده و هم آشکارا صحنه گردان میدان بودند.
و اما نقش موسوی در ضربه به نظام مقدس جمهوری اسلامی
انتخابات 22 خرداد از دو جهت در نوع خودش بی نظیر بود یکی حضور حداکثری مردم که سابقه نداشته است. مشارکت 40 میلیونی مردم یکی از سندهای افتخار نظام در توجه به مردم سالاری دینی است، دوم رای قاطع ملت ایران به رییس جمهور، دکتر احمدی نژاد با آرایی حدود 25 میلیون. این حماسه ی بزرگ که توسط ملت ایران صورت پذیرفت بهترین پشتوانه برای اقتدار ایران در سطح بین المللی و به معنای تحقق کامل دموکراسی و مردم سالاری بود. به عبارتی نتیجه ای که از هر دو جهت فوق در 22 خرداد 1388 رقم خورد در هیچ کدام از کشورهای مدعی دموکراسی محقق نشده بود. مسلما نظام جمهوری اسلامی با چنین پشتوانه ای از آراء مردم می توانست در صحنه های بین المللی و دیپلماسی و مشروعیت در نزد ملت ها مانور بسیار فراوان بدهد و بسیاری از دشمنان را به تسلیم در برابر خواست ملت ایران وادار سازد. ولی متاسفانه با اقدام خائنانه موسوی و جریان حامی وی که منجر به درگیری های خیابانی گردید و در کوتاه مدت بسیاری از دستاوردهای این حماسه بزرگ در سطح بین المللی خنثی گردید و علاوه بر آن با رسانه های بیگانه با پوشش خبری فوق العاده و بی سابقه تحرکات به اصطلاح جنبش موسوم به سبز و پخش مکرر صحنه های درگیری و آشوب به حیثیت جمهوری اسلامی لطمه وارد ساختند و متاسفانه علی رغم آنکه همه ی آن حوادث تلخ با حضور حماسی مردم در نهم دیماه و 22 بهمن به شیرینی تبدیل گردید ولی باز هم آن صحنه های درگیری پیش از آن با اغراضی خاص به طور شبانه روزی از ماهواره های بیگانه همچون BBC و صدای آمریکا پخش می شود. همان طور که اشارت رفت هر چند ملت ایران در روزهای نهم دیماه و 22 بهمن حماسه ای را آفریدند که باز هم در نوع خودش بی نظیر بود ولی از آنجا که دشمنان، عناد و تخریب و براندازی نظام جمهوری اسلامی را وجهه ی همت خویش قرار داده اند، زمان بیشتری نیازمند است تا آثار تخریبی اقدامات موسوی و جناح همراهش زدوده شود و این خیانتی بس نابخشودنی است.
دوم ضربه ای که موسوی و حامیان و همراهانش به جریان دوم خرداد وارد کردند و به عبارتی تیر خلاص را به خود وارد نمودند . با درگیری ها، بیانیه ها، اعتراضات و تخریب ها و لطماتی که میرحسین پس از انتخابات به نظام جمهوری اسلامی وارد کرد باعث شد که برای همیشه این افراد از حضور در صحنه حاکمیت خارج شوند، بدون تردید مردم در هیچ شرایطی اجازه نخواهند داد که موسوی و خاتمی و کروبی به عنوان سران فتنه و دیگرانی که صحنه گردان این ظلم بزرگ به نظام بودند بار دیگر خود را در معرض قضاوت و آراء مردم در انتخابات قرار دهند. الان این چهره ها از منفورترین شخصیت های سیاسی در نزد مردم هستند. این تنفر آن قدر ظهور و بروز پیدا کرده که حتی مردم اجازه حضور به آن ها را در مجامع عمومی و راهپیمایی ها نیز نمی دهند. چون به درستی برای مردم روشن گردیده که این چهره ها جز نفاق چیز دیگری ندارند.
اعترافات تکان دهنده وابسته به این جریان از قبیل سعید حجاریان، سعید شریعتی، عطریانفر و ابطحی و اظهار ندامت های آن ها تیر های خلاص دیگری بود که خودشان به خودشان وارد کردند. افشاگری های صورت گرفته و اسناد و مدارک موجود روشن ساخت که این جریان برای دستیابی به اهداف خویش، خود را در دامن بیگانگان انداخته اند تا شاید چند روزی را در قدرت سپری کنند و قطعا نتیجه ی حمایت بیگانگان از این جریان چیزی جز خوش خدمتی های آن ها برای بیگانگان نخواهد بود.
تدبیری که صورت نگرفت
اعتقادم بر این است که اگر موسوی و کروبی پس از مشاهده نتیجه ی انتخابات، خود را به عنوان معترض به نتیجه ی انتخابات نشان می دادند و شکایت نیز حتی به شورای نگهبان تقدیم می کردند، ولی پس از آنکه شورای نگهبان نتیجه ی انتخابات را رسما اعلام کرده بود، آن ها نیز با حفظ نگاه اعتراضی خویش، به نتیجه ی انتخابات تن در می دادند و این همه آشوب به راه نمی انداختند، می توانستند همچنان در صحنه رقابت های سیاسی برای دستیابی به قدرت در انتخابات آینده باقی بمانند و با برنامه ریزی های پشت پرده و فعالیت های گسترده سیاسی و نقد عملکرد دولت دهم که معمولا دولت ها هر قدر قوی هم عمل کنند دارای نواقصی اند به حضور خود در دولت های آینده امیدوار باشند. هر چند که ملت پس از تجربه ی تلخ دوم خرداد پاسخ های مکرر را به این جریان ساختار شکن داده است ولی به هر حال می توانستند خود را در عرصه ی رقابت حفظ کنند و این همه لطمه های تشکیلاتی نخورند ولی در حال حاضر با عملکرد خائنانه و اعتراضات گسترده و وجود اسناد و مدارک فراوان، دیگر جایی برای حضور آن ها در صحنه حاکمیت وجود ندارد و این همان تیر خلاصی بود که خودشان به خودشان زدند. البته نباید از ظهور چهره های جدید که قلبا به این جریان انحرافی وابستگی دارند ولی در ظاهر با شعاری دیگر خود را وارد عرصه رقابت نمایند غافل بود.
و اما اقدامات موسوی پس از انتخابات، از آن دسته اقداماتی نیست که به یک ظرف زمانی خاص اختصاص پیدا کند و تاثیرات آن نیز در زمانی کوتاه خود را نشان دهد و سپس از اذهان پاک گردد. موسوی گناهی بزرگ مرتکب شد که هیچ گاه از سوی ملت ایران قابل بخشش نخواهد بود و حتی دوم خردادی ها نیز اگر می خواستند آینده ای برای خود ترسیم کنند و امیدی به فعالیت های سیاسی داشته باشند نیز باید او را گناهکاری بزرگ بپندارند که با حرکت رادیکالی اش تیر خلاص را به این جریان وارد کرد. هر چند که خیلی از این اصلاح طلبان نیز هم پشت پرده و هم آشکارا صحنه گردان میدان بودند.
و اما نقش موسوی در ضربه به نظام مقدس جمهوری اسلامی
انتخابات 22 خرداد از دو جهت در نوع خودش بی نظیر بود یکی حضور حداکثری مردم که سابقه نداشته است. مشارکت 40 میلیونی مردم یکی از سندهای افتخار نظام در توجه به مردم سالاری دینی است، دوم رای قاطع ملت ایران به رییس جمهور، دکتر احمدی نژاد با آرایی حدود 25 میلیون. این حماسه ی بزرگ که توسط ملت ایران صورت پذیرفت بهترین پشتوانه برای اقتدار ایران در سطح بین المللی و به معنای تحقق کامل دموکراسی و مردم سالاری بود. به عبارتی نتیجه ای که از هر دو جهت فوق در 22 خرداد 1388 رقم خورد در هیچ کدام از کشورهای مدعی دموکراسی محقق نشده بود. مسلما نظام جمهوری اسلامی با چنین پشتوانه ای از آراء مردم می توانست در صحنه های بین المللی و دیپلماسی و مشروعیت در نزد ملت ها مانور بسیار فراوان بدهد و بسیاری از دشمنان را به تسلیم در برابر خواست ملت ایران وادار سازد. ولی متاسفانه با اقدام خائنانه موسوی و جریان حامی وی که منجر به درگیری های خیابانی گردید و در کوتاه مدت بسیاری از دستاوردهای این حماسه بزرگ در سطح بین المللی خنثی گردید و علاوه بر آن با رسانه های بیگانه با پوشش خبری فوق العاده و بی سابقه تحرکات به اصطلاح جنبش موسوم به سبز و پخش مکرر صحنه های درگیری و آشوب به حیثیت جمهوری اسلامی لطمه وارد ساختند و متاسفانه علی رغم آنکه همه ی آن حوادث تلخ با حضور حماسی مردم در نهم دیماه و 22 بهمن به شیرینی تبدیل گردید ولی باز هم آن صحنه های درگیری پیش از آن با اغراضی خاص به طور شبانه روزی از ماهواره های بیگانه همچون BBC و صدای آمریکا پخش می شود. همان طور که اشارت رفت هر چند ملت ایران در روزهای نهم دیماه و 22 بهمن حماسه ای را آفریدند که باز هم در نوع خودش بی نظیر بود ولی از آنجا که دشمنان، عناد و تخریب و براندازی نظام جمهوری اسلامی را وجهه ی همت خویش قرار داده اند، زمان بیشتری نیازمند است تا آثار تخریبی اقدامات موسوی و جناح همراهش زدوده شود و این خیانتی بس نابخشودنی است.
دوم ضربه ای که موسوی و حامیان و همراهانش به جریان دوم خرداد وارد کردند و به عبارتی تیر خلاص را به خود وارد نمودند . با درگیری ها، بیانیه ها، اعتراضات و تخریب ها و لطماتی که میرحسین پس از انتخابات به نظام جمهوری اسلامی وارد کرد باعث شد که برای همیشه این افراد از حضور در صحنه حاکمیت خارج شوند، بدون تردید مردم در هیچ شرایطی اجازه نخواهند داد که موسوی و خاتمی و کروبی به عنوان سران فتنه و دیگرانی که صحنه گردان این ظلم بزرگ به نظام بودند بار دیگر خود را در معرض قضاوت و آراء مردم در انتخابات قرار دهند. الان این چهره ها از منفورترین شخصیت های سیاسی در نزد مردم هستند. این تنفر آن قدر ظهور و بروز پیدا کرده که حتی مردم اجازه حضور به آن ها را در مجامع عمومی و راهپیمایی ها نیز نمی دهند. چون به درستی برای مردم روشن گردیده که این چهره ها جز نفاق چیز دیگری ندارند.
اعترافات تکان دهنده وابسته به این جریان از قبیل سعید حجاریان، سعید شریعتی، عطریانفر و ابطحی و اظهار ندامت های آن ها تیر های خلاص دیگری بود که خودشان به خودشان وارد کردند. افشاگری های صورت گرفته و اسناد و مدارک موجود روشن ساخت که این جریان برای دستیابی به اهداف خویش، خود را در دامن بیگانگان انداخته اند تا شاید چند روزی را در قدرت سپری کنند و قطعا نتیجه ی حمایت بیگانگان از این جریان چیزی جز خوش خدمتی های آن ها برای بیگانگان نخواهد بود.
تدبیری که صورت نگرفت
اعتقادم بر این است که اگر موسوی و کروبی پس از مشاهده نتیجه ی انتخابات، خود را به عنوان معترض به نتیجه ی انتخابات نشان می دادند و شکایت نیز حتی به شورای نگهبان تقدیم می کردند، ولی پس از آنکه شورای نگهبان نتیجه ی انتخابات را رسما اعلام کرده بود، آن ها نیز با حفظ نگاه اعتراضی خویش، به نتیجه ی انتخابات تن در می دادند و این همه آشوب به راه نمی انداختند، می توانستند همچنان در صحنه رقابت های سیاسی برای دستیابی به قدرت در انتخابات آینده باقی بمانند و با برنامه ریزی های پشت پرده و فعالیت های گسترده سیاسی و نقد عملکرد دولت دهم که معمولا دولت ها هر قدر قوی هم عمل کنند دارای نواقصی اند به حضور خود در دولت های آینده امیدوار باشند. هر چند که ملت پس از تجربه ی تلخ دوم خرداد پاسخ های مکرر را به این جریان ساختار شکن داده است ولی به هر حال می توانستند خود را در عرصه ی رقابت حفظ کنند و این همه لطمه های تشکیلاتی نخورند ولی در حال حاضر با عملکرد خائنانه و اعتراضات گسترده و وجود اسناد و مدارک فراوان، دیگر جایی برای حضور آن ها در صحنه حاکمیت وجود ندارد و این همان تیر خلاصی بود که خودشان به خودشان زدند. البته نباید از ظهور چهره های جدید که قلبا به این جریان انحرافی وابستگی دارند ولی در ظاهر با شعاری دیگر خود را وارد عرصه رقابت نمایند غافل بود.